Het is volkomen normaal als je contact wilt maken met een overleden dierbare. Sterker nog, zij staan er om te springen! Het contact maken kun je doen door een gebed, door met ze te praten of door het vragen van een teken. Word je bewust van bepaalde gedachten, herinneringen, een bekende geur of een subtiel gevoel van aanwezigheid. Nee, je bent niet gek. Je bent wakker, levend en er is wel degelijk communicatie! 

Avalon: “Veel mensen hebben zich afgesloten van de dood uit angst. Alsof de dood er niet mag zijn en iets voor later is en daarmee sluiten zij ook het contact met hun overleden dierbare af. Er wordt gedacht in termen van hemel en hel, gewezen naar de lucht boven jou, alsof hun bestemming buiten jou ligt. Wijs niet naar de hemel, wijs niet naar buiten, maar wijs naar binnen. Daar zijn zij. Er staan zoveel overleden mensen te popelen om contact te hebben met hun dierbaren in deze wereld. Zij vinden het zo fijn om herinneringen te delen, te kunnen laten merken dat zij bij jou zijn en je te helpen en te ondersteunen, hetzij door een boodschap of andere vorm van support. Vaak denken we dat rouw er is om alles een plaats te geven om vervolgens weer alleen verder te gaan. Dat is een grote misvatting! Ja, rouw is heel belangrijk. Zodat je kunt accepteren dat een dierbare er niet meer is de fysieke vorm in deze wereld. Volledig rouwen houd je psychisch en lichamelijk gezond. Alleen wie heeft ooit besloten dat dan geen contact meer mogelijk is?

We zijn er ons van bewust dat de communicatie wel anders is. Ik snap dat er gezegd wordt dat het moeilijker is, vager of mysterieuzer. Maar op aarde worden er tegenwoordig zoveel woorden gebruikt, dat het uitwisselen van weinig woorden onterecht wordt verward met een verminderende of zelfs slechte communicatie. Op zielsniveau zijn er geen woorden nodig. Op het aardse niveau soms wel en soms niet. Dus vindt de gulden middenweg van woorden en voelen in het contact maken en vooral het contact beleven tussen jou en je overleden dierbare.

De dood is niet eng, de dood is een andere fase. Het is daar rustiger en liefdevoller dan op menig plek op aarde. Alleen de zintuigelijke ervaring, de tijd, het leven en alles wat daarbij hoort is daar niet. Dat maakt het Leven op aarde weer zo interessant. Weet dat dood ook leven is, en dat de dood ook leven mogelijk maakt. Als je voorbij de angst van de dood bent, maak je het communiceren ook makkelijker. Je staat dan automatisch meer open, omdat je angst hebt verruild voor Liefde en vertrouwen en daarmee voor ontvankelijkheid van elke vorm van communicatie.

Misschien vraag je je af: hoe communiceer ik dan met mijn overleden dierbare? Hoe hoor ik hem of haar dan? Kan ik hem of haar dan zien? Hoe weet ik wat een teken is? Wat ik je net zoal zei: kijk naar binnen. Richt je aandacht naar binnen. Luister naar wat je hart ingeeft. En als je een vermoedelijk teken ziet in de buitenwereld dan weet (/voelt) je hart zeker wel of dat een teken is. Heb geduld en weet dat je een nieuwe taal hebt te oefenen. Dat kan jij leren en is het makkelijkst als je niet twijfelt en blijft vertrouwen. Vertrouwen brengt je altijd verder. Met vertrouwen bekrachtig je jezelf en je overleden dierbare. Met vertrouwen geef je het Leven en daarmee de dood een prachtig geschenk. Namelijk dat jij en de overledene niet afgescheiden zijn. Jullie zijn één en altijd verbonden.”

~ Avalon is mijn Gids en graag channel en schrijf ik zijn boodschappen.

Pin It on Pinterest

Share This